سلام آقایان و خانوم ها.

اول از همه این که من عید رو از طرف خودم و پاپا جونم (خدای خوشگلم )رو به همه دوستای نازنینم تبریگ می گم.امیدوارم که همیشه لحظه های جدید زندگی رو با شادی سپری کنید(می خوام برم شاعر بشم).

بچه ها دیروز ۱۹ مارس (۲۸ فروردین ) تو ی خونه نشسته بودم و منتظر بودم پدرم بیاد بیرون تا با هم بریم خرید کنیم.(آخه قبلا قولشو بهم داده بود )تا سه تایی(فرشته رو هم حساب می کنم دیگه) بریم خرید.اما هرچی منتظر موندم دیدم خبری نشد.بعد از چند لحظه بابا اومد بیرون و گفتش که من نمیام .تو  وفرشته تنهایی برین.من کار دارم.

من هم که نمی خواستم به فرشته بد قولی بشه حرفشو گوش کردم و رفتم..

شب که برگشتم خونه دیدم  خونه خیلی ساکته. آروم آروم رفتم به طرف اتاق پدر.در زدم کسی جواب نداد.دلشوره داشتم.گفتم نکنه اتفاق بدی افتاده

یواش یواش دستگیره در رو چرخوندم.وای خدای خوشگلم.وای.بمیرم براش.خوابش مرده بود.حتما خیلی خسته بوده.سعی کردم که بیدار نشه.اما از یه طرف هم دوباره فضولیم گرفته بود که آخه چه کار مهمی بوده که از خرید عید هم واجب تر بوده؟

بعد  که نگاه کردم دیدم چند تا ورق بزرگ رو میز بودش.دیگه از فضولی داشتم می ترکیدم. ورق ها رو که نگاه کردم دیدم بالاش نوشته کارنامه تحصیلی سال ۱۳۸۵(همون کارنامه اعمال  خودمونو می گم).

داشتم همینجوری می خوندم که متوجه شدم جلوی اسم همه نوشته قبول.پیش

خودم گفتم ای بابا این که دوباره هرکاری دلش خواسته کرده و همه رو نمره بیست 

 داده.

داشتم با خودم حرف می زدم که دیدم صدایی از پشت سرم گفتش خوب حقشون همون بیست بوده.آخه بنده های نازنین من همشون باید بیست بگیرن. نگو پدرم تو همه این مدت بیدار بوده.من که واقعا اشک تو چشام جمع شده بود.پیش خودم گفتم حیف بابایی به این خوبی نیست که بعضی وقتا من آزارش می دم.بچه ها من مطمینم که شما دوستای گلم همتون نمرتون بیسته.فقط تو رو خدا ببینین چه قدر این بابای من مهربونه .پس اینقدر گیر بهش ندین .امیدوارم که همیشه دلی پر از امید داشته باشین.شاد باشین.

و به خاطر من هم که شده یه لبخند کوچولو بزنین.به امید آرزوهای قشنگ برای همه دوستای گلم.